Wettelijke rente is de rente die een schuldeiser op grond van de wet kan vorderen wanneer een schuldenaar te laat betaalt, en fungeert als een gefixeerde schadevergoeding voor de geleden vertragingsschade. Partijen kunnen echter ook een contractuele rente afspreken, die dan in de praktijk vaak hoger ligt dan de wettelijke rente. Sinds 1 december 2002 wordt er onderscheid gemaakt tussen de rente voor niet-handelstransacties (consumenten) en handelstransacties (tussen bedrijven of met overheidsinstanties), waarbij de tarieven verschillen: per 1 januari 2025 geldt voor niet-handelstransacties 6% en voor handelstransacties sinds 1 juli 2025 10,15%. De hoogte van de gewone wettelijke rente wordt vastgesteld bij Algemene Maatregel van Bestuur, terwijl de handelsrente telkens voor een half jaar wordt afgeleid van de marginale herfinancieringsrente van de Europese Centrale Bank (ECB). Deze splitsing is het gevolg van een Europese richtlijn, maar de Nederlandse regering (CDA-VVD-LPF) was te laat met de uitvoering, waardoor er een ingewikkelde overgangsregeling ontstond en minister Donner hierover verantwoording moest afleggen in de Eerste Kamer in 2002.