มวยสากล

มวยสากล

มวยสากล เป็นศิลปะการต่อสู้ด้วยหมัดที่มีมาตั้งแต่สมัยโอลิมปิกโบราณ โดยเริ่มจากทหารในสนามรบ และได้รับการวางกติกาเป็นครั้งแรกโดย เจมส์ ฟิกก์ "บิดาแห่งมวยสากล" ในปี พ.ศ. 2236 ก่อนที่ จอห์น แอล ซัลลิแวน จะประกาศเลิกชกด้วยมือเปล่าในปี พ.ศ. 2432 ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของการสวมนวม
กติกาสมัยใหม่กำหนดให้ชกกัน 3 นาทีต่อยก โดยมวยสมัครเล่นชก 3 ยก และมวยอาชีพชก 10-12 ยก มีกรรมการให้คะแนนแบบ 10 คะแนนต่อยก และตัดสินแพ้ชนะด้วยการ น็อกเอาต์ (นับ 10) หรือ เทคนิเกิลน็อกเอาต์ เมื่อกรรมการเห็นว่าอันตราย
กีฬานี้แพร่หลายเข้าสู่เอเชียครั้งแรกที่ฟิลิปปินส์ผ่านสหรัฐอเมริกาหลังสงครามสเปน-อเมริกาในปี พ.ศ. 2441 จากนั้นจึงเข้าสู่ญี่ปุ่น โดยมีการชกระดับนานาชาติครั้งแรกที่โตเกียวในปี พ.ศ. 2467 และนำไปสู่การก่อตั้ง สหพันธ์มวยภาคตะวันออกไกลและแปซิฟิก (OPBF) โดยมีฟิลิปปินส์ ญี่ปุ่น และไทยเป็นประเทศร่วมก่อตั้ง
บุคคลสำคัญในยุคเริ่มต้นของวงการมวยเอเชีย ได้แก่ ยูจิโร่ วาตานาเบะ ผู้บุกเบิกการตั้งค่ายมวยในญี่ปุ่น และ ซัม อิชิโนเซะ ชาวฮาวาย ซึ่งมีบทบาทสำคัญในการพัฒนากีฬาชนิดนี้ในภูมิภาค