A harfi, ISO temel Latin ve Türk alfabesinin ilk harfidir ve kökeni, Mısır hiyerogliflerinden etkilenerek öküz başı piktogramı olarak şekillendirilen Fenike alfabesindeki 'alef' harfine dayanır. M.Ö. 1600'e gelindiğinde doğrusal bir forma kavuşan bu harf, Yunanlar tarafından 'alfa' adıyla benimsenerek glottal durağı değil, sesli /a/ harfini temsil etmek için kullanıldı. Etrüskler aracılığıyla İtalyan Yarımadası'na ulaşan harf, Romalılar tarafından Latin alfabesine dahil edildi ve günümüzde İngilizce dahil birçok dilde kullanılmaya devam ediyor. Roma döneminde taş yazıtlar için anıtsal stil, günlük yazılar için ise el yazısı stilleri (majuscule, minuscule) gibi çeşitli tipografik formlara sahipti. Arapçadaki 'Ayn' (ع) harfiyle karıştırılmamalıdır; Ayn gırtlaksı bir sestir ve Türkçede bulunmaz, A sesi ise Arapçada Elif (ا) ile gösterilir. Türkçede Arapça kökenli kelimelerde Ayn'ın etkisi çoğunlukla kaybolmuş olsa da, bazı durumlarda kesme işaretiyle (Ma'ruf gibi) gösterilir.