Jeżozwierz (Hystrix) to rodzaj dużych gryzoni, który został zdefiniowany w 1758 roku przez Karola Linneusza w 10. wydaniu Systema Naturae, a jego gatunkiem typowym jest jeżozwierz afrykański (Hystrix cristata). Zwierzęta te zamieszkują rozległe obszary Afryki, Azji oraz południowej Europy (głównie Włochy), spotykane od Maroka i Senegalu po Indie, Chiny i Indonezję. Charakteryzują się imponującymi rozmiarami – długość ich ciała wynosi od 45 do 93 cm, a masa ciała waha się od 3,8 do 27 kg. Nazwa rodzajowa wywodzi się z greki i oznacza "jeżozwierz", nawiązując do ich charakterystycznych kolców oraz skojarzenia z wieprzem (od słów oznaczających "wieprz" i "włosy"). W obrębie rodzaju wyróżnia się trzy podrodzaje, a w zapisie kopalnym opisano wiele wymarłych gatunków, takich jak Hystrix aryanensis z miocenu Afganistanu. Większość współczesnych gatunków ma status najmniejszej troski (LC), choć część z nich jest narażona na wyginięcie (VU).