หนังตะลุง คือศิลปะการแสดงเงาพื้นบ้านของภาคใต้ ใช้ตัวหนังเชิดบนจอผ้า โดยนายหนังเป็นผู้ว่าบทร้อยกรองสำเนียงใต้ พร้อมบทสนทนาและขับร้องเองทั้งหมด นิยมแสดงในงานบุญและงานศพ แต่เมื่อยุคภาพยนตร์และโทรทัศน์เข้ามา ความนิยมก็ลดลงเพราะค่าจ้างแพงและยุ่งยากกว่า ปัจจุบันมีโครงการศิลปินแห่งชาติช่วยอนุรักษ์สืบทอดให้คนรุ่นหลัง คำว่า "ตะลุง" อาจมาจาก "โตลุงกุ" ในภาษาทมิฬ หรือชื่อเมืองพัทลุง ส่วนทางอีสานเรียกว่า "หนังประโมทัย" หรือ "หนังบักตื้อ" ประวัติศาสตร์เชื่อว่าการแสดงเงามีมาแต่โบราณทั้งในอียิปต์ อินเดีย จีน และแพร่หลายเข้าสู่เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โดยหนังใหญ่เกิดขึ้นก่อนและแสดงเรื่องรามเกียรติ์ ส่วนหนังตะลุงเป็นเอกลักษณ์เฉพาะถิ่นที่ยังคงคุณค่าทางวัฒนธรรมอย่างยิ่ง