Pożary lasów stanowią jedno z najpoważniejszych zagrożeń dla gospodarki leśnej, a ich przebieg dzieli się na kilka kategorii. Pożary ziemne (podziemne) występują rzadko, głównie podczas długotrwałej suszy, i trawią pokłady torfu lub murszu, rozprzestrzeniając się bardzo wolno (kilkanaście do kilkuset metrów na dobę), ale przez to są niezwykle trudne do opanowania i mogą tlić się nawet kilka miesięcy. Najczęstsze w Polsce są pożary przyziemne, które niszczą runo i ściółkę, natomiast pożary wierzchołkowe (górne) są najbardziej spektakularne – ogień przemieszcza się w koronach drzew z prędkością do kilkunastu km/h, a płonące żagwie potrafią przeskakiwać na odległość ponad 200 metrów. Przykładem katastrofalnego pożaru wierzchołkowego był ten z 26 sierpnia 1992 roku w Nadleśnictwie Rudy Raciborskiej, który strawił ponad 10 tysięcy hektarów lasu i pochłonął 2 ofiary śmiertelne. W niektórych ekosystemach, jak np. w Parku Narodowym Yellowstone, stosuje się politykę let it burn, uznając ogień za naturalny czynnik ekologiczny – wielki pożar z 1988 roku, mimo że objął 36% powierzchni parku, umożliwił naturalną odbudowę struktury lasu. Dzięki takim działaniom pożary bywają też celowo wywoływane przez służby leśne, aby wspierać regenerację pirofitycznych zbiorowisk leśnych.