Hava sahası, bir kara parçası veya su kütlesi üzerindeki atmosfer kütlesidir ve en büyük birimi uçuş bilgi bölgesi (FIR) olarak adlandırılır. 1944'te imzalanan Şikago Konvansiyonu ile her devlet kendi toprakları ve karasuları üzerindeki hava sahasında mutlak egemenlik hakkına sahip olmuş, ancak tarifeli uluslararası uçuşlar hariç diğer devletlerin uçaklarına önceden izin almadan geçiş hakkı tanımak zorunda kalmıştır. Ülkeler hava sahalarını FIR'lara böler; örneğin Türkiye Ankara FIR ve İstanbul FIR'a, Birleşik Krallık ise Scottish FIR ve London FIR'a ayrılmıştır ve FIR'ların üst sınırından sonra üst uçuş bilgi bölgesi (UIR) başlar. FIR'lar içindeki hava sahaları kontrollü ve kontrolsüz olarak ikiye ayrılır; kontrollü sahalar arasında meydan çevresindeki CTR, yoğun trafik bölgelerindeki TMA, belirli irtifalar arasındaki CTA ve 10 NM genişliğindeki havayolları yer alır. Kontrolsüz sahalar ise tavsiyeli yollar (ADR) ve Open-FIR (G sınıfı) olarak sınıflandırılır; bu bölgelerde uçuş bilgi hizmeti (FIS), meteoroloji uyarıları ve radar tavsiye hizmetleri (LARS) gibi destekler sağlanır. Bu karmaşık yapı, hava trafik kontrol (ATC) hizmetlerinin düzenlenmesini ve uçuş güvenliğinin sağlanmasını mümkün kılar.