Ο Αχιλλέας, γιος του Πηλέα και της Νηρηίδας Θέτιδας, αποτελεί τον κεντρικό και γενναιότερο ήρωα της Ιλιάδας του Ομήρου, με τον περίφημο «μήνιν» (οργή) του να αποτελεί το κύριο θέμα του έπους. Σύμφωνα με τον μετα-ομηρικό μύθο, η μητέρα του τον βούτηξε στα νερά της Στύγας για να τον κάνει άτρωτο, αφήνοντάς τον όμως τρωτό στη φτέρνα (η γνωστή «αχίλλειος πτέρνα»), ενώ την ανατροφή του ανέλαβε ο κένταυρος Χείρωνας στο Πήλιο. Στον Τρωικό Πόλεμο, όταν ο Αγαμέμνονας του αφαίρεσε τη σκλάβα του Βρισηίδα ως αντάλλαγμα για τη Χρυσηίδα, ο Αχιλλέας οργίστηκε και αρνήθηκε να πολεμήσει, γεγονός που καθορίζει την πλοκή της Ιλιάδας. Πριν τον πόλεμο, η Θέτιδα τον έκρυψε μεταμφιεσμένο σε κορίτσι στην αυλή του Λυκομήδη στη Σκύρο, όπου απέκτησε γιο τον Νεοπτόλεμο με τη Δηιδάμεια, μέχρι που ο πανούργος Οδυσσέας τον αποκάλυψε με ένα τέχνασμα με σπαθί. Η ετυμολογία του ονόματός του είναι αμφίβολη, με επικρατέστερη την εκδοχή ότι προέρχεται από το «άχος» (θλίψη) και το «λαός», δηλαδή «αυτός που προκαλεί θλίψη στον λαό (των εχθρών)». Παρά τον ηρωικό του χαρακτήρα, η μοίρα του ήταν να πεθάνει νέος στην Τροία, αφήνοντας πίσω του ένα διαχρονικό σύμβολο δύναμης και τρωτότητας στην παγκόσμια κουλτούρα.