Marinus van der Lubbe (1909–1934) był holenderskim komunistą, który został oskarżony i stracony za podpalenie gmachu Reichstagu w 1933 roku. Pochodzący z biednej rodziny robotniczej, po wypadku w pracy i konflikcie z partią, w lutym 1933 roku przybył do Berlina, gdzie bezskutecznie próbował podpalić kilka budynków. 27 lutego 1933 roku spłonął Reichstag, a na miejscu zatrzymano van der Lubbego; naziści wykorzystali ten pożar jako pretekst do rozprawy z Komunistyczną Partią Niemiec. W procesie w Lipsku (od września 1933) sądzono go wraz z prominentnymi komunistami, m.in. Georgim Dimitrowem, a van der Lubbe konsekwentnie twierdził, że działał sam. Kluczową sprzecznością w śledztwie było to, że jego małe ogniska zgasły same, podczas gdy ogromny pożar objął cały budynek, co sugerowało udział innych osób, mimo to został skazany i stracony w styczniu 1934 roku. Dopiero w 2008 roku niemiecki wymiar sprawiedliwości unieważnił wyrok, nie rozstrzygając jednak definitywnie o jego winie lub niewinności.