Tragedi ialah genre drama yang berfokus pada penderitaan manusia, bertujuan menimbulkan kelegaan emosi atau "keseronokan jiwa" yang paradoks, dan secara historisnya memainkan peranan unik dalam definisi kendiri tamadun Barat. Dalam kesusasteraan moden, definisinya menjadi semakin kabur apabila Arthur Miller dalam eseinya "Tragedy and the Common Man" (1949) menolak diktum Aristotle, membuka ruang untuk tragedi domestik yang melibatkan orang biasa, manakala penulis drama British Howard Barker pula memperjuangkan kelahiran semula tragedi dalam teater kontemporari. Namun, pengkritik seperti George Steiner dalam bukunya The Death of Tragedy (1961) berhujah bahawa tragedi mungkin tidak lagi wujud, kerana karya Shakespeare dilihat sebagai penolakan atau bentuk hibrid yang "lebih kaya tetapi tidak tulen" berbanding model Yunani klasik. Walaupun terdapat perdebatan ini, tradisi tragedi masih hidup dan terus diterokai dalam banyak karya moden seperti The Road, The Fault in Our Stars, dan Requiem for a Dream. Secara keseluruhannya, evolusi tragedi mencerminkan perubahan nilai masyarakat, daripada tumpuan kepada golongan berkuasa kepada perjuangan manusia biasa, namun intipati penderitaan dan pencarian makna tetap menjadi teras genre ini.