Andrzej Elżanowski (ur. 21 stycznia 1950 w Przasnyszu, zm. 9 września 2026) był wybitnym polskim zoologiem, paleontologiem i bioetykiem, profesorem nauk biologicznych. Karierę naukową rozpoczął na Uniwersytecie Warszawskim, gdzie obronił doktorat w 1979 roku, a habilitację uzyskał na Uniwersytecie Wrocławskim w 1996, badając mezozoiczną ewolucję ptaków. W paleontologii zasłynął badaniami nad archaeopteryksem (wydzielając rodzaj Wellnhoferia), rekonstrukcją podniebienia hesperornisa oraz czaszki Confuciusornis, a także opracowaniem morfologii ptasiej kości kwadratowej, co pomogło identyfikować nowe gatunki kopalne. Równie ważna była jego działalność bioetyczna – współtworzył nowelizację Ustawy o ochronie zwierząt z 2010 roku, prowadził kampanię przeciwko ubojowi rytualnemu (2012-2014) i przyczynił się do zaostrzenia przepisów dotyczących doświadczeń na zwierzętach w 2015 roku. Był weganinem, przewodniczącym Polskiego Towarzystwa Etycznego oraz członkiem komisji etycznych, a w 2004 roku otrzymał statuetkę Przasnyskiego Koryfeusza. Jego praca łączyła naukę z etyką, pozostawiając trwały ślad w polskiej paleontologii i ochronie zwierząt.