Płatności bezpośrednie to unijne subwencje dla rolników w ramach Wspólnej Polityki Rolnej, wypłacane na podstawie systemu ewidencji IACS. System ten budzi jednak poważne kontrowersje – krytycy wskazują, że pomoc trafia głównie do wielkich właścicieli (np. koncern Nestle), a według raportu KE 80% środków otrzymuje zaledwie 20% beneficjentów; próba wprowadzenia limitu 300 tys. euro rocznie w 2006 roku nie powiodła się. Dodatkowo zarzucano utajnianie list beneficjentów, które dopiero od 30 kwietnia 2009 roku (na mocy rozporządzenia 259/2008) muszą być jawne w całej UE, podczas gdy w Polsce lista jest jawna już od 2008 roku. W Polsce systemem zarządza Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR), a dopłaty były początkowo niższe niż w "starej Unii" – w 2004 roku wynosiły 25% pełnego poziomu, by stopniowo rosnąć do 100% w 2013 roku, jednak w 2015 roku kwota na hektar nadal była poniżej średniej unijnej (266 euro). W 2021 roku katalog płatności obejmuje m.in. jednolitą płatność obszarową, płatność za zazielenienie, wsparcie dla młodych rolników oraz płatności związane z produkcją (do upraw i zwierząt). Krytycy podkreślają też, że sama idea dopłat stanowi interwencjonizm szkodzący rolnikom z krajów rozwijających się, a w przypadku małych gospodarstw koszty administracyjne bywają wyższe niż same dopłaty.