دولت چهاردهم جمهوری اسلامی ایران که با نام دولت وفاق ملی نیز شناخته میشود، به ریاست مسعود پزشکیان، نهمین رئیسجمهور، از ۷ مرداد ۱۴۰۳ فعالیت خود را آغاز کرد و او پس از پیروزی در دور دوم انتخابات ۱۵ تیر ۱۴۰۳، جانشین ابراهیم رئیسی شد. این دولت با شعار وفاق ملی و تأکید بر مشارکت همه جریانهای سیاسی شکل گرفت و کابینه ۱۹ نفره آن در ۳۱ مرداد ۱۴۰۳ از مجلس رأی اعتماد گرفت؛ در فرآیند انتخاب وزرا، محمدجواد ظریف ریاست شورای راهبری را بر عهده داشت و هماهنگی با رهبری برای وزارتخانههای کلیدی (دفاع، اطلاعات، خارجه و کشور) انجام شد. از مهمترین رویدادهای این دوره میتوان به استیضاح عبدالناصر همتی (وزیر اقتصاد) در ۱۲ اسفند ۱۴۰۳ اشاره کرد که نخستین استیضاح این دولت بود. همچنین در جریان جنگ آمریکا و اسرائیل با ایران، دو وزیر (عزیز نصیرزاده و سید اسماعیل خطیب) جان باختند و سید مجید ابنالرضا سرپرست وزارت دفاع شد. پزشکیان خود را غیرحزبی معرفی کرد و بر حضور اقوام (کرد و سنی) و زنان در مناصب بالا تأکید داشت؛ در رأی اعتماد، نصیرزاده با ۲۸۱ رأی بالاترین و ظفرقندی با ۱۶۳ رأی پایینترین رأی را کسب کردند. این دولت با سازوکاری بیسابقه (شورای راهبری با ۴۵۰ کارشناس) شکل گرفت و هدف آن بازگشت به عدالت در حکمرانی و ایجاد تعادل میان جناحهای سیاسی است.