Siły Powietrzne (SP) to jeden z pięciu rodzajów Sił Zbrojnych RP, odpowiedzialny za zdobycie przewagi w powietrzu i wsparcie innych wojsk, składający się z Wojsk Lotniczych, Obrony Przeciwlotniczej i Radiotechnicznych. Ich historia sięga lotnictwa Błękitnej Armii z I wojny światowej, a do 2004 roku nosiły nazwę Wojska Lotnicze i Obrony Powietrznej (utworzone w 1990 roku). Początki w listopadzie 1918 roku opierały się na zdobycznym sprzęcie, a przełomem była bitwa o Ławicę (6 stycznia 1919), gdzie zdobyto setki samolotów – największy łup wojenny w historii polskiego oręża – co pozwoliło już 9 stycznia zbombardować Frankfurt nad Odrą. W okresie międzywojennym, po wojnie polsko-bolszewickiej, używano mieszanki maszyn francuskich, brytyjskich i niemieckich, a w 1925 roku powstała Oficerska Szkoła Lotnictwa w Grudziądzu (przeniesiona do Dęblina). Od lat 30. XX wieku wprowadzano rodzime konstrukcje, takie jak myśliwce PZL P.7 i P.11 oraz bombowce PZL.23 Karaś i PZL.37 Łoś, które jednak w 1939 roku były już przestarzałe.