Zbrodnia lubińska to zbrodnia komunistyczna, do której doszło 31 sierpnia 1982 roku w Lubinie na Dolnym Śląsku, podczas pokojowej manifestacji zorganizowanej w drugą rocznicę porozumień sierpniowych, w okresie stanu wojennego. W proteście, w którym wzięło udział około 5 tysięcy osób, funkcjonariusze Milicji Obywatelskiej i ZOMO użyli najpierw gazów łzawiących, a następnie otworzyli ogień z broni maszynowej. W wyniku strzelaniny zginęli trzej mężczyźni: Michał Adamowicz, Andrzej Trajkowski i Mieczysław Poźniak, a jedenaście osób zostało rannych. Świadkowie zeznawali, że milicjanci strzelali także do uciekających ludzi oraz do okien budynków mieszkalnych, a część poszkodowanych została potrącona przez radiowozy. Wydarzenia te, będące jednym z najtragiczniejszych epizodów stanu wojennego, upamiętniają ofiary, a sama zbrodnia stała się symbolem brutalności władz PRL wobec opozycji.