مونالیزا (لبخند ژوکوند) شاهکار لئوناردو داوینچی است که با رنگ روغن روی چوب سپیدار خلق شده و به عنوان شناخته‌شده‌ترین و پربازدیدترین نقاشی جهان، اکنون در موزه لوور پاریس نگهداری می‌شود. این اثر که بین سال‌های ۱۵۰۳ تا ۱۵۰۶ سفارش داده شد، به دلیل لبخند مرموز و تکنیک نوین اسفوماتو شهرت یافت؛ تکنیکی که با ترکیب روغن گردو و رزین کاج، لایه‌های رنگی به ضخامت ۱-۲ میکرومتر ایجاد می‌کرد. در سال ۲۰۰۵ ثابت شد که مدل این پرتره لیزا دل ژوکوندو بوده و داوینچی تا سه سال پیش از مرگش (۱۵۱۹) به اصلاح آن ادامه داد. تحقیقات پیشرفته نشان داده که او با مطالعه آناتومی چشم و استفاده از اکسید منگنز، توهم عمق و لبخند متغیر را خلق کرده است؛ پدیده‌ای که مغز بیننده هنگام نگاه به چشم‌ها آن را کامل می‌کند. این نقاشی با وجود چند بار سرقت در طول ۵۰۰ سال، تقریباً سالم مانده و ترکیب‌بندی هرمی، سایه‌روشن‌کاری علمی و پالت رنگی خاص (مانند آزوریت که به سبز تبدیل شده) آن را به یک معما و الگوی بی‌نظیر در تاریخ هنر تبدیل کرده است.