وام ازدواج در ایران از سال ۱۳۷۱ و پس از پایان جنگ تحمیلی آغاز شد و بهعنوان یک تسهیلات قرضالحسنه با سود ۴ درصد، نقش مهمی در تأمین هزینههای شروع زندگی برای اقشار متوسط و پایین جامعه ایفا میکند. در سال ۱۴۰۳ مبلغ این وام برای هر زوج ۳۰۰ میلیون تومان و برای زوجهای زیر ۲۵ سال ۳۵۰ میلیون تومان تعیین شد، اما در سال ۱۴۰۴ دولت مسعود پزشکیان با وجود افزایش شدید تورم و قیمت ارز و طلا، مبلغ را ثابت نگه داشت که عملاً به کاهش قدرت خرید آن منجر شد. یکی از چالشهای اصلی این طرح، کارشکنی برخی بانکها در پرداخت وام با ادعای نبود منابع است، در حالی که آمارها نشان میدهد تسهیلات ازدواج نرخ نکول و انحراف بسیار پایینی دارد و برخلاف وامهای کلان که ۵۰ تا ۷۰ درصد آنها بازپرداخت نمیشود، این وامها به دلیل ارائه سند ازدواج و فرزندآوری معتبر، تقریباً بدون انحراف بازگردانده میشوند. در سالهای نخست، سهمیههای ویژهای برای جانبازان، آزادگان، رزمندگان و افراد تحت پوشش بهزیستی در نظر گرفته شد و از سال ۱۳۷۴ وام بهطور مساوی بین زوج و زوجه تقسیم و برای کارمندان دولت و دانشجویان سهمیههای جداگانهای تعیین گردید.