جنگ داخلی در فلسطین تحت قیمومت بریتانیا (۱۹۴۸–۱۹۴۷)

جنگ داخلی فلسطین، نخستین مرحله از جنگ ۱۹۴۹–۱۹۴۷ بود که بلافاصله پس از تصویب قطعنامه ۱۸۱ سازمان ملل در ۲۹ نوامبر ۱۹۴۷ مبنی بر تقسیم فلسطین به دو کشور یهودی و عربی آغاز شد. در این درگیری خونین، جوامع یهودی و عرب فلسطین به مقابله با یکدیگر برخاستند و حملات متقابل، بمب‌گذاری‌ها و انتقام‌جویی‌ها به سرعت سراسر کشور را فرا گرفت؛ از جمله کشتار کارگران عرب در حیفا و قتل‌عام یهودیان در واکنش به آن. در آوریل ۱۹۴۸، نیروهای یهودی با اجرای نقشه دالت، شهرها و مناطق تعیین‌شده برای کشور یهودی و بخش‌هایی از اورشلیم را به تصرف خود درآوردند. سرانجام با پایان یافتن قیمومت بریتانیا در ۱۴ مه ۱۹۴۸ و اعلام تشکیل دولت اسرائیل، ارتش‌های مصر، ماوراء اردن، عراق و سوریه به این سرزمین حمله کردند و درگیری به جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل تبدیل شد. این جنگ ریشه در شورش اعراب (۱۹۳۹–۱۹۳۶) و دهه‌ها تنش میان ناسیونالیست‌های فلسطینی و جنبش صهیونیستی داشت که با خروج تدریجی نیروهای بریتانیایی، به یکی از خونین‌ترین مناقشات خاورمیانه در قرن بیستم بدل گشت.