Eşit işe eşit ücret, aynı iş yerinde eşit değerde iş yapan kadın ve erkek işçilere eşit ödeme yapılmasını öngören ve özellikle cinsiyete dayalı ücret farkını hedef alan temel bir işçi hakkıdır. Bu ilke, Sanayi Devrimi'nden itibaren kadınların daha az ücret almasına karşı bir tepki olarak doğmuş; 1830'larda İngiltere'deki sendikal eylemler ve birinci dalga feminizmle güçlenmiş, 1895'te Carrie Ashton Johnson gibi savunucular tarafından oy hakkıyla ilişkilendirilmiştir. İkinci Dünya Savaşı sonrasında yasal zemine oturan bu hak, 1951 tarihli Uluslararası Çalışma Örgütü (ILO) Sözleşmesi, 1970 tarihli İngiltere Eşit Ücret Yasası (1968 Ford grevine tepki) ve Roma Antlaşması'nın 141. maddesi gibi düzenlemelerle güvence altına alınmıştır. Uluslararası insan hakları hukukunda, İktisadi, Toplumsal ve Kültürel Haklar Sözleşmesi, Avrupa Toplumsal Şartı ve Afrika İnsan ve Halkların Hakları Şartı da bu ilkeyi açıkça kapsamaktadır. Avrupa Birliği'nde temel bir ilke olarak kabul edilse de, 141. maddenin (eski 119) büyük ölçüde, eşit ücret mevzuatı olan ve rekabet dezavantajı yaşamaktan korkan Fransa'nın talebiyle eklendiği yönünde tartışmalar bulunmaktadır. Bununla birlikte, ücret farklılıkları kıdem, liyakat, üretim miktarı/kalitesi veya cinsiyet dışındaki herhangi bir etmene dayandığında, Eşit İstihdam Fırsatı kuralları bu farklılıklara yasal istisna tanımaktadır.