Globalny kryzys finansowy to ogólnoświatowy kryzys bankowy i rynkowy, którego szczyt przypadł na lata 2008–2009, a zapoczątkowała go zapaść na amerykańskim rynku kredytów hipotecznych wysokiego ryzyka (tzw. subprime). Bezpośrednią przyczyną była masowa sprzedaż ryzykownych obligacji strukturyzowanych, zabezpieczonych tymi kredytami, przez największe banki, przy jednoczesnym braku świadomości ryzyka i wysokich ocenach ratingowych. Kluczową rolę odegrała deregulacja – w 1999 r. uchylono ustawę Glass-Steagall Act (zakazującą łączenia bankowości inwestycyjnej z depozytową), a banki, takie jak Goldman Sachs, zaczęły maksymalizować zyski kosztem bezpieczeństwa. Dodatkowo, po pęknięciu bańki internetowej w 2001 r., Fed pod wodzą Alana Greenspana obniżył stopy procentowe do 2%, co uczyniło nieruchomości atrakcyjną lokatą i napędziło bańkę spekulacyjną. Politycy, w tym Bill Clinton i George W. Bush, naciskali na zwiększenie dostępności kredytów, a gwarantami stały się półpaństwowe Fannie Mae i Freddie Mac. W efekcie niewypłacalność kredytobiorców (9,2%) doprowadziła do braku gotówki na rynku, niestabilności instytucji i globalnego załamania systemu finansowego.