Ο κατώτατος μισθός είναι η χαμηλότερη νόμιμη αμοιβή που οφείλουν να καταβάλλουν οι εργοδότες, και ενώ χώρες όπως η Ιταλία, η Δανία και η Σουηδία δεν τον έχουν θεσμοθετήσει, στις περισσότερες χώρες του κόσμου ισχύει. Η ανάγκη θέσπισής του συζητήθηκε από τον 17ο αιώνα, με οικονομολόγους όπως ο Άνταμ Σμιθ και ο Καρλ Μαρξ να τον υποστηρίζουν, ενώ η πρώτη εφαρμογή έγινε στην Αυστραλία το 1894, ακολούθησε το Ηνωμένο Βασίλειο το 1909 και οι ΗΠΑ το 1938. Οι υποστηρικτές του υποστηρίζουν ότι βελτιώνει το βιοτικό επίπεδο, μειώνει τη φτώχεια και την ανισότητα, ενώ τονώνει την οικονομία και την αποδοτικότητα των επιχειρήσεων. Αντίθετα, οι επικριτές του ισχυρίζονται ότι αυξάνει τις τιμές και οδηγεί σε μειώσεις προσωπικού, ενισχύοντας την ανεργία στους ανειδίκευτους εργαζομένους. Παρά τις διαφωνίες, η εφαρμογή του παραμένει ευρεία λόγω των κοινωνικών οφελών, καθώς προστατεύει την υγεία και την εκπαίδευση των φτωχών και αποτρέπει την παρανομία και τις κοινωνικές εξεγέρσεις.