Η νομική επιστήμη, που έχει τις ρίζες της στους Ρωμαίους (με τον Ουλπιανό να την ορίζει ως «γνώση του δικαίου και του αδίκου»), ασχολείται με την ερμηνεία και την εφαρμογή των κανόνων δικαίου. Δεν αποτελεί θετική επιστήμη, καθώς τα πορίσματά της δεν επαληθεύονται με πειράματα, ενώ ο Γερμανός νομικός Julius von Kirchmann το 1848 υποστήριξε χαρακτηριστικά ότι αρκούν «τρεις διορθωτικές λέξεις του νομοθέτη» για να αχρηστεύσουν ολόκληρες βιβλιοθήκες. Κεντρικό ζήτημα αποτελεί η προέλευση του δικαίου, όπου αντιπαρατίθενται το φυσικό δίκαιο (το δίκαιο προϋπάρχει και πηγάζει από τη φύση ή τον Θεό) και ο νομικός θετικισμός (το δίκαιο θεσπίζεται από τον άνθρωπο και δεν οφείλει να συμμορφώνεται με ηθικούς κανόνες). Συγγενείς επιστήμες, όπως η Κοινωνιολογία, η Ανθρωπολογία και η Εγκληματολογία του Δικαίου, εξετάζουν το δίκαιο ως κοινωνικό φαινόμενο χρησιμοποιώντας διαφορετικές μεθόδους. Τέλος, η μεθοδολογία του δικαίου διακρίνει τον κανόνα σε πραγματικό και έννομη συνέπεια, ενώ ο εφαρμοστής του δικαίου καλείται να ερμηνεύσει τον νόμο (π.χ. γραμματικά) για να τον εφαρμόσει σωστά σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση.