Peak oil (szczyt wydobycia ropy naftowej) to moment, w którym globalne wydobycie osiąga maksimum i zaczyna nieodwracalnie spadać, co stanowi przedmiot gorącej debaty, ponieważ ropa jest kluczowym źródłem energii dla ludzkości. Historia przewidywań sięga 1956 roku, gdy M. King Hubbert stworzył model, który trafnie przewidział szczyt wydobycia w USA w 1971 roku, a kryzysy naftowe w latach 70. (embargo OPEC i rewolucja irańska) spowodowały gwałtowny wzrost cen z niecałych 2 do około 35 dolarów za baryłkę. Po okresie spadków produkcja odbiła się, ale w 2006 roku wydobycie w USA spadło do połowy poziomu z 1971 roku, a od 2001 roku ceny znów wzrosły powyżej 100 dolarów za baryłkę, napędzane popytem z Chin i Indii oraz polityką OPEC. Mimo że od 1980 roku wydobyto już 852 mld baryłek, znane rezerwy wzrosły z 683 mld do 1668 mld baryłek (2012), co wystarczy na około 53 lata przy obecnym tempie, a rozwój technologii umożliwia eksploatację złóż niekonwencjonalnych, takich jak łupki bitumiczne. Międzynarodowa Agencja Energii ogłosiła, że szczyt popytu w krajach OECD osiągnięto już w 2006 roku, ale Energy Information Administration przewiduje, że do 2030 roku światowe wydobycie przekroczy 100 mln baryłek dziennie, co pokazuje, że dokładny moment szczytu pozostaje niepewny.