Hurda, kullanım ömrünü tamamlamış malzemelerin genel adıdır ve özellikle metal türevleri (demir, çelik, bakır, alüminyum) en yüksek ekonomik değere sahip kalemleri oluşturur. Geri dönüşüm sürecinde bu atıklar eritilerek ham maddeye dönüştürülür; örneğin Avrupa Kömür ve Çelik Topluluğu verilerine göre bir ton hurda çeliğin geri kazanılması, ortalama bir konutun bir yıllık elektrik ihtiyacına denk enerji tasarrufu sağlarken, Dünya Çelik Birliği'ne göre sıfırdan üretime kıyasla %70'e varan enerji tasarrufu elde edilir. Hurdalar; demir içerikli (ferrous), demir dışı (non-ferrous), elektronik (AEEE), plastik ve kağıt gibi kategorilere ayrılır; bu alanda Türkiye, elektrik ark ocaklı tesislerinin yaygınlığı sayesinde dünyada en fazla demir-çelik hurdası ithal eden ülkelerin başında gelmektedir. Geri dönüşüm süreci; toplama, mıknatıs ve XRF spektrometreleriyle sınıflandırma, parçalama ve elektrik ark fırınlarında ergitme aşamalarından oluşur; metaller doğaları gereği sonsuz kez geri dönüştürülebildiği için bu süreç döngüsel ekonomi açısından kritik öneme sahiptir. Sonuç olarak, hurda geri dönüşümü hem doğal kaynakları korur hem de karbondioksit salınımını belirgin şekilde düşürerek sürdürülebilir bir sanayi kolu oluşturur.