Silnik elektryczny ruchu ekonomicznego to niewielkie, pomocnicze urządzenie montowane na spalinowo-elektrycznych okrętach podwodnych w latach 40. i 50. XX wieku. Jego głównym zadaniem było umożliwienie cichego i oszczędnego pływania podwodnego z prędkością około 3 węzłów, przy minimalnym zużyciu energii z baterii oraz bardzo niskim poziomie hałasu, co osiągano dzięki elastycznemu mocowaniu i małym rozmiarom. Technologię zapoczątkowano na niemieckich okrętach typów XXI i XXIII pod koniec II wojny światowej, gdzie zastosowano m.in. dwa silniki SSW GW323/28 o mocy 323 KM. Rozwiązanie kontynuowano na radzieckich okrętach projektu 613, wyposażonych w dwa silniki PG-103 o mocy 50 KM, połączone z wałem napędowym przekładnią pasowo-klinową. Stosowanie osobnych silników ruchu ekonomicznego zakończyło się wraz z wprowadzeniem nowoczesnych, jednowałowych siłowni wzorowanych na USS Albacore, które wykorzystywały pojedynczy, nowocześniejszy silnik elektryczny.