System emerytalno-rentowy w Polsce to w rzeczywistości zbiór kilku równoległych i odrębnych systemów zabezpieczenia społecznego, a nie jeden spójny mechanizm. Przed reformą z 1998 roku emerytury przyznawano głównie na podstawie osiągnięcia wieku emerytalnego oraz odpowiedniego stażu pracy, a reforma wprowadziła trzy filary: obowiązkowy repartycyjny (FUS), obowiązkowy kapitałowy (OFE) oraz dobrowolny kapitałowy (III filar). Reforma nie objęła jednak wszystkich grup, gdyż utrzymano odrębne systemy dla rolników, żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy służb państwowych, a także uposażenia dla sędziów, prokuratorów i prezydentów RP. System budził liczne kontrowersje – już w 2003 roku Krzysztof Dzierżawski krytykował OFE, wskazując, że przyczynią się one jedynie do wzrostu deficytu budżetowego. Kolejne rządy osłabiały reformę, przywracając w 2005 roku uprzywilejowane zasady emerytur górniczych, a w 2008 roku dopuszczając emerytury pomostowe, co uderzyło w stabilność finansową całego systemu. W efekcie konstrukcja systemu pozostawała przez długi czas niekompletna, a jego docelowy kształt – niewiadomy, co ograniczało powszechność jego zasad.