Kościół Norwegii to narodowy, luterański (ewangelicko-augsburski) kościół protestancki, który w 2017 r. skupiał około 70,6% populacji kraju, czyli prawie 3,74 mln wiernych. Formalnym zwierzchnikiem tej wspólnoty jest król Norwegii, a Kościół należy m.in. do Światowej Federacji Luterańskiej i Wspólnoty Porvoo. Chrystianizacja Norwegii rozpoczęła się w VII wieku za sprawą misjonarzy, ale kluczową postacią był król Olaf II Haraldsson, poległy w 1030 r. – jego śmierć i kanonizacja uczyniły katedrę w Nidaros celem pielgrzymek, a w 1153 r. powstała tam rozległa archidiecezja. Reformacja nadeszła w 1537 r. razem z królem Chrystianem III, który uczynił luteranizm religią państwową; proces ten przebiegł w większości pokojowo, a arcybiskup Olav Engelbrektsson musiał uciec z kraju. W XVIII wieku pietyzm głęboko wpłynął na Kościół, prowadząc do wprowadzenia konfirmacji (1736), katechizmu Pontoppidana (1737) i systemu szkół państwowych (1739). Dziś, mimo spadku liczby wiernych, instytucja ta pozostaje ważnym elementem norweskiej tożsamości i dziedzictwa kulturowego.