Türkiye'nin idari yapısında illerden sonra gelen ilçeler, Osmanlı döneminde "kaza" olarak biliniyordu. Her il birden fazla ilçeden oluşur; il merkezi "merkez ilçe" adını alır ve ilçeler, devlet tarafından atanan kaymakamlar tarafından yönetilir. İlçelerin kurulması veya kaldırılması kanunla yapılır; 1999'da Düzce'nin il olmasıyla birlikte Türkiye'de 81 il ve toplam 973 ilçe bulunmaktadır. Coğrafi uç noktalarda yer alan ilçeler arasında en kuzeyde Kırklareli'nin Kofçaz'ı, en güneyde Hatay'ın Yayladağı'sı, en batıda Çanakkale'nin Gökçeada'sı ve en doğuda Iğdır'ın Aralık'ı dikkat çeker. İlçe sayıları ve büyüklükleri büyük farklılıklar gösterir: en az ilçeye sahip il 3 ilçeyle Bayburt, en çok ilçeye sahip il ise 39 ilçeyle İstanbul'dur; nüfus bakımından en küçük ilçe Konya'nın Yalıhüyük'ü (1.704), en büyük ilçe ise İstanbul'un Esenyurt'udur (1.003.905). Ayrıca yüzölçümü en büyük ilçe Karaman merkez (4.036 km²), en küçük ilçe ise İstanbul'un Güngören ilçesidir (7 km²).