Chińskie pieniądze papierowe to najstarszy na świecie środek płatniczy wykonany z papieru, który pojawił się w Chinach już w VII wieku, za panowania dynastii Tang, jako tzw. pieniądze latające (feiqian) – certyfikaty kupieckie drukowane na żółtym papierze, umożliwiające deponowanie monet w jednym mieście i odbiór ich w innym. Ich pierwowzorem były jednak pieniądze lekkie z czasów dynastii Han, wykonane z pergaminu ze skórek jelenich, którymi cesarz Wudi (ok. 120 r. p.n.e.) pobierał opłaty od książąt. Oficjalnym, powszechnym środkiem wymiany stały się dopiero w czasach północnej dynastii Song (960–1127), kiedy to drukowano je na korze morwy, a ich wartość nominalną wyrażano w miedziakach wen lub wiązkach guan (1 wiązka = 1000 wen), przy czym realna wartość była często o kilka procent niższa. Co ciekawe, pierwszym europejskim przykładem użycia pieniądza papierowego były dopiero tekturowe monety tłoczone podczas oblężenia Lejdy w 1574 roku. Wiele oryginalnych chińskich banknotów nie przetrwało do naszych czasów, a wiedzę o nich czerpiemy głównie z metalowych płyt drukarskich i wzmianek w kronikach.