استان گلستان یکی از استان‌های شمالی ایران است که مرکز آن شهر گرگان می‌باشد و از شمال با ترکمنستان، از غرب با دریای خزر و از جنوب با سمنان و مازندران همسایه است. این استان به دلیل تنوع بالای قومی و مذهبی، «نگارستان ایران» نامیده می‌شود و اقوام ترکمن، مازندرانی، فارس، سیستانی، بلوچ، کرد و آذری در آن زندگی می‌کنند. گلستان در سال ۱۳۷۶ با جدایی از استان مازندران به استانی مستقل تبدیل شد و از نظر کشاورزی جایگاه ویژه‌ای دارد؛ به‌طوری که نیمی از پنبه کشور، ۴۰٪ دانه‌های روغنی و ۱۰٪ گندم ایران را تولید می‌کند. پیشینهٔ تاریخی این سرزمین به ۷ هزار سال پیش و دوران پارینه‌سنگی بازمی‌گردد و در سنگ‌نوشته‌های هخامنشی با نام «ورگانه» (به معنای سرزمین گرگ) از آن یاد شده است. یونانیان باستان این منطقه را هیرکانی می‌نامیدند و دیوار بزرگ گرگان (سد سکندر) با درازای بیش از ۱۵۰ کیلومتر، از آثار تاریخی مهم آن به شمار می‌رود که برای دفاع در برابر یورش هون‌ها ساخته شد. شهر گرگان تا سال ۱۳۱۶ «استرآباد» نام داشت و نام کنونی آن برگرفته از واژهٔ «گرگ» در زبان پهلوی و طبری است.