Abram Juda Adolf Kaltmann (1865–1930) był polskim lekarzem pochodzenia żydowskiego, urodzonym we Włocławku w rzemieślniczej rodzinie, a jego edukację sfinansowała miejscowa gmina żydowska. Po uzyskaniu dyplomu w 1889 r. w Warszawie i pracy w innych miastach, w 1901 r. wrócił do rodzinnego miasta, gdzie przez 30 lat kierował oddziałem wewnętrznym Szpitala św. Antoniego, znacząco modernizując go i wprowadzając nowoczesne metody leczenia. Jako pierwszy lekarz w historii Włocławka opracował program walki z chorobami wenerycznymi, a jego sława wybitnego diagnosty sprawiła, że przed 1914 r. zapraszano go na konsylia w kraju i za granicą. W czasie I wojny światowej i pandemii hiszpanki leczył chorych, a w swojej prywatnej praktyce jeden dzień w tygodniu poświęcał na bezpłatne przyjmowanie biednych, jednocześnie pobierając wysokie honoraria od zamożnych pacjentów. Pełnił też funkcję lekarza w Seminarium Duchownym, gdzie leczył m.in. przyszłego prymasa Stefana Wyszyńskiego, oraz pracował w kilku ambulatoriach miejskich i żydowskich. Zmarł w Warszawie 3 lipca 1930 r., a przed śmiercią przeszedł na prawosławie; jego grób do dziś nie został odnaleziony.