Kazimierz Bącal (1928–2026) był wybitnym polskim naukowcem i inżynierem, specjalizującym się w mechanice oraz inżynierii biomedycznej. Zasłynął przede wszystkim jako twórca oryginalnych implantów chirurgicznych do leczenia skrzywień kręgosłupa, które nazywano „bącalikami”, a jego zespół z Zielonej Góry dostarczał je do wielu ośrodków w kraju i za granicą. Karierę akademicką rozpoczął na Politechnice Wrocławskiej, gdzie w 1962 r. uzyskał doktorat, a od 1967 r. związał się z Wyższą Szkołą Inżynierską w Zielonej Górze (późniejszą Politechniką Zielonogórską). W latach 1969–1972 pełnił funkcję drugiego rektora tej uczelni, przyczyniając się do jej rozwoju i pozyskując nowych pracowników. Po habilitacji w 1981 r. i nominacji profesorskiej w 1991 r., kontynuował pracę naukową aż do emerytury w 1998 r., pozostając aktywnym także jako członek Klubu Rotary. Zmarł w wieku 98 lat, pozostawiając po sobie znaczący wkład w rozwój polskiej biomechaniki i ortopedii.