Η Κρήτη περιήλθε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία σταδιακά, με την κατάληψη του δυτικού τμήματός της το 1646 κατά τον Μεγάλο Κρητικό Πόλεμο, ενώ το Ηράκλειο παραδόθηκε το 1669 από τον Φραντσέσκο Μοροζίνι και τα τελευταία ενετικά θαλάσσια οχυρά (Σούδα, Γραμβούσα, Σπιναλόγκα) έπεσαν το 1715. Παρά τη συμμετοχή του νησιού στην Ελληνική Επανάσταση του 1821, η εξέγερση κατεστάλη από τον Μεχμέτ Αλή Πασά, και η Κρήτη παρέμεινε υπό αιγυπτιακό έλεγχο έως το 1840, οπότε επανήλθε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Μετά την Κρητική Επανάσταση (1866-1869) και την Σύμβαση της Χαλέπας (1878), το νησί απέκτησε σημαντική αυτονομία, ωστόσο οι συνεχείς οθωμανικές παραβιάσεις και η λαϊκή επιθυμία για ένωση με την Ελλάδα οδήγησαν σε νέο ξεσηκωμό το 1897 και στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο. Αν και οι Οθωμανοί κέρδισαν τον πόλεμο, η επέμβαση των ευρωπαϊκών δυνάμεων είχε ως αποτέλεσμα την αναγνώριση της Κρήτης ως αυτόνομης πολιτείας το 1898. Τελικά, μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους, η Κρητική Πολιτεία ενώθηκε επίσημα με το Βασίλειο της Ελλάδας, ολοκληρώνοντας τον μακρύ αγώνα των Κρητικών για εθνική αποκατάσταση.