İran dilleri (İranî diller), Hint-Avrupa dil ailesinin Hint-İran koluna bağlı olup, günümüzde yaklaşık 150-200 milyon kişi tarafından konuşulmakta ve tarihsel gelişimine göre Eski, Orta ve Yeni İran dilleri olmak üzere üç ana döneme ayrılmaktadır. En eski dönemde, Zerdüşt dininin kutsal kitabı Avesta'nın dili olan Avestaca ile Ahameniş İmparatorluğu'nun resmî dili olan ve en önemli kalıntısı MÖ 6. yüzyıla tarihlenen Behistun Yazıtı'nda görülen Eski Farsça öne çıkar. MÖ 10. yüzyıldan MS 3. yüzyıla kadar süren Orta İran döneminde ise Partça, Pehlevice (Orta Farsça) ve Soğdca gibi önemli diller konuşulmuştur. İslamiyet'in İran'a yayılmasıyla ortaya çıkan Yeni Farsça'nın yanı sıra modern Kürtçe, Peştuca, Osetçe, Zazaca, Beluçça ve Tacikçe gibi diller de bu dönemin ürünüdür. Bugün yaklaşık 60 yaşayan ve ölü dili kapsayan bu aile, genellikle Batı İran dilleri (Farsça, Kürtçe, Beluçça) ve Doğu İran dilleri (Peştuca, Osetçe, Soğdca) olarak iki ana gruba ayrılır. İlginç bir şekilde, eski dönemlere ait dil çeşitliliğinin doğrudan yazılı kanıtları yalnızca Avestaca ve Eski Farsça metinlerinden günümüze ulaşmıştır.