Współcześnie studentem w Polsce jest osoba studiująca na uczelni wyższej, choć historycznie termin ten miał różne znaczenia – w Galicji oznaczano tak ucznia gimnazjum, a słuchaczy uniwersytetu nazywano akademikami lub żakami. W średniowieczu i wczesnej nowożytności studenci cieszyli się szczególnym statusem prawnym, podlegając uniwersyteckiemu wymiarowi sprawiedliwości, co często prowadziło do konfliktów z mieszczanami – za burdy karano ich bowiem łagodnie, np. kilkudniowym karcerem. Na średniowiecznych uczelniach istniała rozbudowana hierarchia: od scholaris simplex (krótkie studia) przez bakałarza i magistra, aż po studia na wyższych wydziałach (teologia, prawo, medycyna), które kończyło zaledwie 2–5% studentów, zwykle około 25–30 roku życia. Co ciekawe, na uniwersytetach włoskich (np. w Bolonii) rektora wybierali studenci, a profesorowie byli przez nich zatrudniani i opłacani, podczas gdy w Paryżu obowiązywał podział według wydziałów – ten model ostatecznie rozpowszechnił się jako standard (z wyjątkiem Szwecji, gdzie przetrwały ślady zasady bolońskiej). Od wczesnej nowożytności, wraz z rozwojem państw i biurokracji, rola i prestiż studentów wzrosły, uczelnie wprowadzały opłaty administracyjne oraz bardziej praktyczne nauczanie (np. geometrię do projektowania fortec) i exercitia – prototyp dzisiejszych ćwiczeń.