İnfaz hukuku, mahkemelerce verilen ve kesinleşen ceza ile güvenlik tedbirlerinin yerine getirilmesini düzenleyen hukuk dalıdır. Bu hukuk dalının temel amacı, suçluyu ödetme (cezalandırma) ve toplumu önleme (caydırma) olup, günümüzde bu iki amacı birleştiren karma görüş benimsenmektedir. Tarihsel süreçte ilk çağlarda cezalar intikam aracı olarak görülüp ölüm, işkence ve kırbaç gibi fiziksel yaptırımlar uygulanırken, Orta Çağ'da bu infazlar törensel bir acı çektirme biçimine dönüşmüştür. 18. yüzyılın sonlarından itibaren (özellikle 1792'de giyotinin kullanılmaya başlanmasıyla) bedene yönelik cezalar yerini hapis, zorla çalıştırma ve sürgün gibi uygulamalara bırakmıştır. 1850'li yıllardan sonra ise fiziksel infazın yerini ruhsal infaz almış, hapishane kurumları yaygınlaşarak günümüzdeki ceza infaz sisteminin temelini oluşturmuştur.