1948 Arap-İsrail Savaşı (Birinci Arap-İsrail Savaşı), 14 Mayıs 1948'de İsrail Devleti'nin kuruluşunu ilan etmesinin hemen ardından Arap Birliği'nin savaş ilanıyla başladı; Mısır, Ürdün, Suriye ve Irak kuvvetleri üç yönden saldırıya geçti. Ancak İsrail'in planlı savunması sayesinde savaş Arapların aleyhine döndü ve İsrail, 1947 taksim planındaki %56'lık Filistin toprağı payını %78'e çıkardı; Ürdün Batı Şeria'yı, Mısır ise Gazze Şeridi'ni kontrol altına aldı. Bu süreçte yaklaşık 700.000 Filistinli evlerini terk etmek zorunda kalarak mülteci durumuna düştü ve bugüne kadar süregelen Filistinli mülteciler sorunu başladı. Benzer şekilde, Arap ülkelerindeki Yahudi toplumları da ağır ayrımcılığa uğradı; Libya, Irak, Mısır ve Cezayir gibi ülkelerde Yahudilerin vatandaşlıkları ellerinden alındı veya mal varlıklarına el konuldu, birçoğu göçe zorlandı. Savaş, 1949'da İsrail'in Arap komşularıyla imzaladığı ateşkes anlaşmalarıyla sona erdi; Kudüs batıda İsrail, doğuda Ürdün arasında bölünürken, Mısır'da Kral Faruk'un tahttan indirilmesi gibi siyasi karışıklıklar yaşandı. Sonuç olarak savaştan en kârlı çıkan taraf İsrail oldu ve bölgenin demografik yapısı, Filistinlilerin göçü ve Yahudi nüfusunun artışıyla Araplar aleyhine değişti.