Trabzon İmparatorluğu (ya da Trapezuntin İmparatorluğu), 1204 yılında Dördüncü Haçlı Seferi'nin Konstantinopolis'i yağmalamasıyla Bizans'ın çöküşünün ardından, Gürcü Kraliçesi Tamar'ın desteğiyle Alexios Komnenos tarafından kuruldu. Bu devlet, İznik İmparatorluğu ve Epir Despotluğu ile birlikte Bizans tahtını talep eden üç ardıl devletten biriydi ve toprakları kuzeydoğu Anadolu'daki Pontus bölgesi ile güney Kırım'ın bir kısmını (Perateia) kapsıyordu. Kurucular, tahttan indirilen Bizans imparatoru I. Andronikos'un torunlarıydı ve başlangıçta Roma imparatoru unvanını kullanıyorlardı; ancak II. John, 1282'de (İznik'in 1261'de Konstantinopolis'i geri almasından 21 yıl sonra) bu iddiadan resmen vazgeçerek unvanını "Tüm Doğu, İberya ve Perateia'nın İmparatoru" olarak değiştirdi. İznik'in 1261'de Konstantinopolis'i geri almasına ve Epir'in 14. yüzyılda çökmesine rağmen, Trabzon imparatorları unvanlarını koruyarak varlıklarını sürdürdüler ve bu da onu Bizans ardıl devletleri arasında en uzun ömürlü hükümdarlık yaptı. Nihayetinde, Osmanlı Sultanı II. Mehmed, 1461 yılında bir aylık bir kuşatmanın ardından Trabzon'u fethederek imparatoru ve ailesini esir aldı. Trabzon'un Kırım'daki bir kolu olan Teodoro Prensliği ise 1475 yılına kadar ayakta kalmayı başardı ve o tarihte Osmanlı topraklarına katıldı.