Głosowanie aprobujące to system wyborczy, w którym wyborca może oddać głos na dowolną liczbę kandydatów, a każdy głos ma równą wagę – bez stosowania rankingów. Metoda ta została po raz pierwszy opisana w 1977 roku przez Guya Ottowella i Roberta J. Webera, a jej koncepcję rozwinęli później Steven Brams i Peter Fishburn. System był stosowany w zróżnicowanych kontekstach – od wyborów parlamentarnych w Grecji (1864-1923), przez konklawe w latach 1294-1621, po zawężanie kandydatów na sekretarza generalnego ONZ w 1996 roku; współcześnie użyto go w wyborach na burmistrza w Saint Louis (2021) i Fargo (2020 i 2022). Metoda ta faworyzuje kandydatów konsensualnych i niezależnych, którzy potrafią budować koalicje i dialog z wyborcami, a którzy w innych ordynacjach często bywają jedynie drugim lub trzecim wyborem. Odwrotnością tej metody jest głosowanie dezaprobujące, w którym wyborca skreśla kandydatów, a mandat zdobywają ci z najmniejszą liczbą skreśleń.