تراستی یا امین، در اصطلاح حقوقی به شخص یا شرکتی گفته می‌شود که دارایی یا اختیاری را به نفع شخص دیگری (ذینفع) در اختیار دارد و این مفهوم در معنای گسترده شامل اعضای هیئت امنای مؤسسات خیریه نیز می‌شود. امانت‌ها می‌توانند برای منافع افراد خاص مانند فرزندان در وصیت‌نامه یا برای اهداف خیریه تنظیم شوند و همچنین شامل امانت‌های بازنشستگی برای کارمندان می‌شوند. وظایف اصلی امین شامل رعایت دقیق مفاد سند امانت، سرمایه‌گذاری محتاطانه در دارایی‌ها (مثلاً طبق قانون امانی ۱۹۲۵ نیو ساوت ولز)، بی‌طرفی میان ذینفعان، وفاداری و پرهیز از هرگونه تضاد منافع است. در تفسیر مدرن، امین باید عوامل زیست‌محیطی، اجتماعی و حاکمیتی (ESG) را در سرمایه‌گذاری‌ها در نظر بگیرد و در صورت ایجاد بدهی فراتر از دارایی امانی، ممکن است شخصاً مسئول شناخته شود. امین‌ها معمولاً طبق استاندارد «شخص محتاط» عمل می‌کنند، اما متخصصان ممکن است استاندارد بالاتری داشته باشند و در صورت تخلف از شرایط امانت، مرتکب نقض امانت می‌شوند. در نهایت، اگرچه مفاد سند می‌تواند برخی وظایف را محدود کند، اما در اکثر موارد نمی‌توان آنها را به‌طور کامل حذف کرد و امین در صورت بروز ابهام، موظف است برای تعیین تکلیف به دادگاه مراجعه کند.