منطقه زمانی به محدوده‌ای گفته می‌شود که برای هماهنگی امور قانونی، بازرگانی و اجتماعی، از یک زمان استاندارد یکنواخت استفاده می‌کند و معمولاً به‌جای پیروی دقیق از طول جغرافیایی، از مرزهای سیاسی کشورها تبعیت می‌کند. هر منطقه زمانی بر اساس اختلاف با ساعت هماهنگ جهانی (UTC) تعریف می‌شود که از ۱۲- تا ۱۴+ متغیر است و در برخی نقاط مانند هند و نپال، اختلاف ۳۰ یا ۴۵ دقیقه‌ای نیز دارد؛ همچنین در فصل بهار و تابستان، بسیاری از مناطق با ساعت تابستانی (DST) یک ساعت جلوتر می‌روند. پیش از استانداردسازی، زمان خورشیدی محلی در هر نقطه متفاوت بود و رصدخانه سلطنتی گرینویچ در سال ۱۶۷۵ میلادی، ساعت گرینویچ (GMT) را به‌عنوان مرجع تعریف کرد تا به دریانوردان در تعیین طول جغرافیایی کمک کند. در قرن نوزدهم، با گسترش راه‌آهن، استفاده از زمان محلی غیرعملی شد؛ به‌طوری که راه‌آهن بزرگ غربی بریتانیا در نوامبر ۱۸۴۰ استفاده از GMT را آغاز کرد و تا سال ۱۸۵۵، ۹۸٪ ساعت‌های عمومی بریتانیا از این زمان پیروی می‌کردند که در سال ۱۸۸۰ به‌طور رسمی قانونی شد. نیوزیلند در ۲ نوامبر ۱۸۶۸ نخستین کشوری بود که زمان استاندارد سراسری را تصویب کرد، و در آمریکای شمالی نیز چارلز اف. داود در حدود سال ۱۸۷۰ سامانه چهار منطقه زمانی را برای حل مشکل ناهماهنگی راه‌آهن‌ها پیشنهاد داد که بعدها مبنای مناطق زمانی مدرن شد.