شوراهای اسلامی کار نهادهایی هستند که در واحدهای تولیدی، صنعتی، کشاورزی و خدماتی ایران با بیش از ۳۵ نفر شاغل دائم، به‌طور جداگانه و با رأی مستقیم کارگران همان واحد انتخاب می‌شوند. این شوراها بر اساس قانون تشکیل شوراهای اسلامی کار که در ۳۰ دی ۱۳۶۳ به تصویب مجلس شورای اسلامی رسید و در ۴ بهمن همان سال توسط شورای نگهبان تأیید شد، شکل گرفتند و در هر استان «کانون هماهنگی» و در سطح کشور «کانون عالی هماهنگی» را تشکیل می‌دهند.

اهداف اصلی این شوراها شامل تأمین قسط اسلامی، همکاری در تهیه برنامه‌ها و ایجاد هماهنگی در پیشرفت امور واحدهاست. اعضای کارگری از طریق مجمع عمومی انتخاب می‌شوند که حداقل سالی یک‌بار جلسه عادی برگزار می‌کند و برای برگزاری انتخابات، حضور حداقل دو‌سوم اعضا در مرحله اول الزامی است. شوراها وظایف متعددی از جمله ایجاد روحیه همکاری، نظارت بر امور واحد، بررسی شکایات کارکنان، گسترش امکانات رفاهی و ارائه پیشنهادهای سازنده به مدیریت دارند و در مواردی مانند ساعات کار، نرخ‌های کارمزدی و مرخصی‌ها صلاحیت تصمیم‌گیری مشورتی دارند. تصمیمات شورا در امور مربوط به وظایف مدیریت تنها جنبه پیشنهادی دارد و شورا موظف است یک عضو مشاور بدون حق رأی به جلسات هیئت مدیره معرفی کند.