Śnieżyca wiosenna (Leucojum vernum) to roślina z rodziny amarylkowatych, której nazwa pochodzi od greckich słów oznaczających "biały fiołek". W Polsce występuje głównie w Sudetach i Karpatach, szczególnie obficie w Bieszczadach na wysokości 530–1180 m n.p.m., a na niżu spotykana jest rzadko. Ta bylina należy do najwcześniej kwitnących roślin – potrafi zakwitać już w lutym, nawet wśród śniegu, a jej nasiona rozsiewane są przez mrówki (myrmekochoria). Cała roślina jest lekko trująca, zawiera alkaloidy (leukoinę i galantaminę), które mogą powodować mdłości czy zaburzenia rytmu serca, mimo to chętnie sadzona jest jako roślina ozdobna w ogrodach. Od 2014 roku objęta jest w Polsce ochroną częściową (wcześniej, w latach 1946–2014, ochroną ścisłą), a jej populacje zagrożone są przez masowe zrywanie oraz niszczenie siedlisk podczas regulacji rzek. Wyróżnia się też odmianę karpacką (Leucojum vernum var. carpathicum), a cały gatunek znajduje się na Czerwonej liście roślin Polski w kategorii NT (bliski zagrożenia).