Göçmen yatırımcı programları (altın vize veya altın pasaport olarak da bilinir), yabancı yatırımcılara ikamet veya vatandaşlık verilmesi karşılığında ülkeye sermaye çekmeyi amaçlayan uygulamalardır. Bu programların kökeni 1980'lere, özellikle Saint Kitts ve Nevis'in 1984'te başlattığı "nakit karşılığı pasaport" uygulamasına dayanır ve 2015 itibarıyla dünyadaki ülkelerin yaklaşık dörtte biri bu vizeleri sunmaktadır; başvuruların büyük çoğunluğu Çin vatandaşlarından gelmektedir. Yatırım şartları ülkeye göre değişmekle birlikte, en yaygın yöntem gayrimenkul satın almak olup, örneğin Dominika'da 100.000 dolardan başlarken İngiltere'de 2 milyon sterline kadar çıkabilmektedir; Portekiz Büyük Durgunluk sonrası konut piyasasını canlandırmak için başlattığı programla 2020'ye kadar 8.207 altın vize vermiştir. Ancak bu uygulamalar güvenlik endişeleri ve vatandaşlık kavramının "satılması" nedeniyle tartışma yaratmış; Kanada 2014'te programı askıya alırken, Avrupa Parlamentosu aynı yıl AB pasaportunun "fiyat etiketi" olmaması gerektiğine dair bağlayıcı olmayan bir karar almıştır. Buna rağmen, araştırmalar AB'nin bu programlardan son 10 yılda yaklaşık 25 milyar euro gelir elde ettiğini göstermektedir. Sonuç olarak, bu programlar ekonomik fayda sağlasa da, AB'de 2016'da verilen vatandaşlıkların yalnızca %0,1'ini oluşturması, uygulamanın küresel ölçekte sınırlı ama tartışmalı bir etkiye sahip olduğunu ortaya koymaktadır.