Wojsko Polskie odrodzonego państwa (1918–1939) wywodziło się z różnych formacji zbrojnych powstałych podczas I wojny światowej, gdyż większość Polaków zmuszona była walczyć w obcych armiach, a obok nich tworzono oddziały ochotnicze, takie jak Legion Puławski czy „bajończycy”. Najważniejszym zawiązkiem były Legiony Polskie utworzone w 1914 roku przy armii austro-węgierskiej, które po kryzysie przysięgowym w 1917 roku zostały rozformowane, a ich żołnierze zasilili m.in. Polską Organizację Wojskową. Równolegle na wschodzie powstały Korpusy Polskie w Rosji (I, II, III i IV), dowodzone m.in. przez gen. Józefa Dowbora-Muśnickiego i płk. Józefa Hallera, które stoczyły zwycięskie walki o Bobrujsk (1918) oraz przegraną bitwę pod Kaniowem. Latem 1917 roku we Francji zaczęto formować Błękitną Armię (Armię Polską), złożoną z ochotników i byłych jeńców, która stała się jedną z głównych sił odrodzonego wojska. Wszystkie te rozproszone oddziały, mimo rozbrojenia przez Niemców i Austriaków w 1918 roku, dostarczyły kadrę i doświadczenie, które w listopadzie 1918 roku stały się fundamentem odrodzonego Wojska Polskiego.