Elżbieta II (1926–2022) była najdłużej panującym monarchą w historii Wielkiej Brytanii, sprawując władzę przez 70 lat i 214 dni – od 1952 roku aż do śmierci w zamku Balmoral. Urodzona w Londynie jako córka Jerzego VI, na tron wstąpiła po abdykacji wuja Edwarda VIII, a w 1947 roku poślubiła Filipa Mountbattena, z którym miała czworo dzieci (Karola, Annę, Andrzeja i Edwarda). Jako monarcha konstytucyjny panowała w okresie ogromnych przemian, takich jak dekolonizacja Afryki, konflikt w Irlandii Północnej oraz wejście i wyjście Wielkiej Brytanii z Unii Europejskiej, będąc jednocześnie głową państwa aż 33 krajów Wspólnoty Narodów. Pobiła rekord królowej Wiktorii w 2015 roku, a w 2016 została najdłużej panującą żyjącą głową państwa na świecie; odbyła też historyczne wizyty w Chinach, Rosji i Irlandii oraz spotkała się z pięcioma papieżami. Mimo kryzysów w rodzinie królewskiej, w tym annus horribilis w 1992 roku i śmierci księżnej Diany w 1997, jej osobista popularność i poparcie dla monarchii pozostały niezmiennie wysokie. Zmarła w wieku 96 lat, a jej następcą został najstarszy syn Karol III; w 2023 roku odsłonięto jej pomnik wraz z mężem Filipem w Royal Albert Hall.