Tatil-i Eşgal Kanunu, 27 Temmuz 1909'da kabul edilen ve Osmanlı Devleti'nde grevleri sıkı kurallara bağlayan önemli bir yasadır. 1908'de II. Meşrutiyet'in ilanından sonra İstanbul, Rumeli, İzmir ve Adana'da patlak veren yaygın grevler, İttihat ve Terakki Cemiyeti'nin işçilere verdiği sözleri tutmaması üzerine başlamıştır. Hükümet, bu grevleri önce zor kullanarak bastırmış, ardından 25 Eylül 1908'de çıkarılan geçici bir kanunla (Tatil-i Eşgal Kanun-u Muvakkati) iş bırakmayı yasaklamıştır. 27 Temmuz 1909'da kalıcı hale getirilen bu kanun, "Hizmet-i Umumiye" kavramını geliştirerek toplumu ilgilendiren işyerlerinde sendikalaşmayı yasaklamış, mevcut sendikaları kapatmış ve grev öncesi uzun bir uzlaşma süreci öngörmüştür. Bu yasa, 1936 yılında yürürlüğe giren 3008 sayılı İş Sözleşmesi Kanunu'na kadar yürürlükte kalmıştır.