اقلیم یا آبوهوا به شرایط جوی درازمدت (معمولاً یک دوره ۳۰ ساله) مانند دما، بارش و باد گفته میشود و با «هوا» که وضعیت لحظهای جو است، تفاوت اساسی دارد. برای طبقهبندی اقلیمها، سامانههای گوناگونی مانند طبقهبندی کوپن (ارائهشده در ۱۸۹۹) وجود دارد که بر اساس آن، ایران به چهار اقلیم اصلی گرم و خشک، سرد کوهستانی، معتدل و مرطوب و گرم و مرطوب تقسیم میشود. علم دیریناقلیمشناسی با بررسی شواهدی مانند حلقههای درختان، رسوبات و صفحات یخی، آبوهوای گذشته زمین را در مقیاسهای زمانی طولانی بازسازی میکند. ثبت اقلیم مدرن نیز از طریق ابزارهایی مانند دماسنج و بادسنج انجام میشود و از دهه ۱۹۶۰، ماهوارهها امکان جمعآوری دادهها را در مقیاس جهانی، حتی در مناطق دورافتاده مانند اقیانوسها، فراهم کردهاند. در نهایت، تغییرپذیری اقلیم به نوسانات فراتر از رویدادهای جوی مشخص اشاره دارد و اقلیمشناسی بهعنوان زیرشاخهای از جغرافیای طبیعی، به مطالعه این پدیدههای درازمدت میپردازد.