Stopa procentowa to cena kapitału, czyli koszt, jaki pożyczkobiorca płaci za udostępnienie mu środków, wyrażany najczęściej jako roczny procent od pożyczonej sumy. W Polsce rozróżnia się m.in. stopy banku centralnego (referencyjna, lombardowa, depozytowa oraz redyskonta weksli) ustalane przez Radę Polityki Pieniężnej, a także stopy rynkowe i oprocentowanie kredytów dla klientów; dodatkowo wyróżnia się stopy nominalne, realne (po uwzględnieniu inflacji) i efektywne. Stopy procentowe są kluczowym narzędziem polityki pieniężnej – banki centralne obniżają je, aby pobudzić inwestycje i konsumpcję, natomiast podwyższają, aby walczyć z inflacją i zapobiegać przegrzaniu gospodarki, np. ryzyku bańki spekulacyjnej. Ich zmiany oddziałują również na kursy walutowe poprzez międzynarodowe przepływy kapitału – wyższe stopy zwykle przyciągają kapitał zagraniczny i umacniają daną walutę, a niższe – osłabiają ją. Reakcja rynku nie jest jednak mechaniczna, ponieważ zależy od oczekiwań uczestników co do przyszłej polityki pieniężnej, kondycji gospodarki oraz warunków globalnych, co czyni ten mechanizm wyjątkowo złożonym.