مسکن به مکانی با امکانات کافی برای اقامت یک یا چند خانوار گفته میشود و انواع آن شامل خانه، آپارتمان، خانه سیار و خانه شناور است. با رشد جمعیت جهان، تأمین مسکن به یکی از مهمترین دغدغههای اقتصادی-اجتماعی دولتها تبدیل شده و بیشتر کشورها از طریق نهادهایی مانند وزارت مسکن و ارائه وام، به کمک شهروندان میشتابند. کیفیت مسکن بهعنوان یک عامل اجتماعی تعیینکننده، سلامت جسمی و روانی افراد را تحت تأثیر قرار میدهد؛ عواملی مانند نم، قارچ، گرمایش ناکافی و ازدحام بیش از حد میتوانند پیامدهای منفی جدی ایجاد کنند. طبق اصل ۳۱ قانون اساسی ایران، داشتن مسکنِ متناسب با نیاز حق هر فرد و خانواده ایرانی است، اما دادههای وزارت راه و شهرسازی نشان میدهد در دوره ۱۳۵۸ تا ۱۳۸۲، ۷۳۷ هزار هکتار زمین تملک شده در حالی که تنها ۳۸ هزار هکتار به مسکونی اختصاص یافته است. در این میان، «مسکن کوچکمقیاس» بهعنوان راهکاری برای خانهدار کردن طیف وسیعتری از جامعه مطرح شده و در کلانشهرهای آمریکا، فرانسه، آلمان و انگلستان مورد استقبال جوانان و سالمندان قرار گرفته است. کیفیت این واحدها به عواملی چون مقرونبهصرفه بودن، امنیت فیزیکی و روانی، معماری خلاقانه، بهرهوری انرژی و دسترسی مناسب به محیط پیرامون بستگی دارد.